Verwerkingsopdracht 4 - De passievrucht

Boek: De passievrucht
Schrijver: Karel Glastra van Loon

Mening over dit boek:Dit boek is even heel wat anders dan verdwijningen en moorden. Het boek is een roman. Ik vond het best wel een leuk boek, behalve het taalgebruik. Dat had wat mij betreft wel wat minder 'grof' gemogen. Verder vond ik dat er een goed en mooi verhaal in zat, en dat het spannend was tot aan het eind. De andere boeken die ik heb gelezen dit jaar, vond ik wat leuker.

Samenvatting:Op een dag komt Armin Minderhout erachter dat hij lijdt aan het syndroom van Klinefelter, een afwijking van de geslachtschromosomen. Als je dat hebt, ben je je hele leven onvruchtbaar. Dit komt als een grote schok voor Armin want hij heeft een zoon van 13 jaar! Zijn hele leven wordt overhoop gegooid. Alles waar hij in geloofde, blijkt één grote leugen. Wat er nog bij komt, is dat hij niet aan de moeder van Bo (Monika) om verduidelijking kan vragen want die is namelijk al tien jaar dood. Armin weet zich geen raad, evenals zijn partner Ellen, destijds Monika’s beste vriendin. Hij besluit het voor Bo te verzwijgen. Armin gaat op zoek naar de biologische vader van Bo. Armin gaat confrontaties aan met de mogelijke ‘daders’. Alsof het nog allemaal niet genoeg is, verslechtert de relatie met hem en Ellen. Ze zullen nooit samen kinderen kunnen krijgen. Dan besluit Armin, Ellen een tijdje te verlaten en alleen met zijn ‘zoon’ op vakantie naar Ameland te gaan. Ameland roept veel herinneringen op bij Armin. Hij ging daar vaak heen samen met Monika. Bo is dol op Ameland en haar natuur, net als Armin. Om daar even tot rust te komen leek hen dus een prima idee. Maar daar krijgen ze zo’n knallende ruzie dat Armin het uiteindelijk toch allemaal aan Bo vertelt. Op een heel ontactische manier. Wanneer Armin en Bo weer terug zijn van Ameland sterft de vader van Armin. Als Armin het huis van zijn vader opruimt komt hij een briefje van Monika tegen waarop staat: 'Ik ben zwanger, M.’ Dit zegt genoeg voor Armin. Maar ondertussen geeft Ellen een brief aan Bo van Monika waarop staat wie zijn echte vader is. Ellen heeft het dus al die tijd geweten. 

Deze samenvatting komt van: http://www.scholieren.com/boekverslag/46731

Opdracht (interview met schrijver):

Karel Glastra van Loon (1962-2005)

Karel was een zeer succesvolle Nederlandse schrijver. Hij schreef niet alleen, hij deed ook ander werk. Redacteur, bijvoorbeeld. In 2005 verloor Nederland een bijzondere man. 

Je leven met meerdere beroepen, hoe vond je dat?

'Ik vond het fantastisch. Ik ben onder andere schrijver geweest. Ik heb veel boeken geschreven, onder andere De passievrucht, dat werd bekroond met de Generale Bank Literatuurprijs van 1999. Het boek is vertaald in veel talen en is inmiddels verfilmd. Naast De passievrucht heb ik ook boeken geschreven als Vannacht is de wereld gek geworden, Lisa's adem , De onzichtbaren, Ongeneeslijk optimistisch, De liefde komt altijd te laat, en ga zo maar door. Meer boeken vind je op de site http://www.schrijversinfo.nl/glastravanloonkarel.html. Het waren drukke jaren, ik had veel te doen.

Zoals ik dus al vertelde was ik niet alleen schrijver. Ik vertaalde en bewerkte het televisieprogramma The Simpsons. Ik schreef ook wel colums voor o.a. Libelle en Margriet. 

Ik was ook redacteur. Onder andere van: Karel, Lolapaloeza, Hagens, Het Laatste Woord, Haenen voor de Nacht, Lopende Zaken. Omdat ik dus veel beroepen had, had ik het dus druk. Maar met een goede planning kom je een heel eind. En met natuurlijk de juiste mensen om je heen.'

Waarom schrijf je?

'Dat is een simpel antwoord voor mij. Ik kan namelijk in boeken alles kwijt. Mijn verdriet, mijn woede, mijn pijn, mijn blijdschap, kortom: al mijn emoties. Ook kan ik fijn afleiding zoeken als ik schrijf.'

Hoe ben je op het boek De passievrucht gekomen?

'Ik had een vriend, en die vriend was onvruchtbaar. Net zoals Armin Minderhout in dit boek. Mijn vriend had ook een overleden vriendin, waarmee hij samen geen kind had gekregen. Hij kreeg een nieuwe vriendin, waarmee hij wel graag kinderen wilde omdat zijn vriendin en hij er eerst niet aan toe kwamen. Na vele pogingen zijn ze naar het ziekenhuis gegaan en kwamen ze erachter dat hij onvruchtbaar was. Naar aanleiding daarvan heb ik het boek geschreven. Ik leefde namelijk zo mee met mijn vriend, dat het me dagenlang bezig hield.'

Wat voor informatie moest je zoeken voor De passievrucht? Waar heb je onderzoek naar gedaan?

'Natuurlijk heb ik mijn vriend gebruikt als informatiebron. Hij verwees mij door naar het ziekenhuis, omdat ze daar informatie hadden in boekjes over de precieze onvruchtbaarheid. Ik heb veel biologen gesproken omdat de hoofdpersoon, Armin Minderhout, een beroep had waar hij werk moest corrigeren over iets biologisch. Hij beschrijft in het boek ook sommige dingen en daarvoor moest ik dus die biologische dingen weten. Ik heb nergens onderzoek naar gedaan omdat ik alles aan mijn vriend kon vragen, bijvoorbeeld bepaalde emoties. Ik heb mijn vriend ook het boek als eerste laten lezen zodat hij nog een feedback kon geven en ik het dus wellicht nog kon veranderen.' 

Heb je een favoriete personage in het boek De passievrucht?

'Alwin Minderhout is natuurlijk de hoofdpersoon. Ik heb het boek dus wat anders geschreven dan dat het bij mijn vriend ging. Armin krijgt dus te weten dat Monika is vreemdgegaan. Omdat hij onvruchtbaar was en nooit kinderen heeft kunnen krijgen, wist hij zeker dat Monika was vreemdgegaan. Maar ja, met wie? Dat ging hij uitzoeken in de loop van het boek. Omdat ik zo heb meegeleefd met mijn vriend, en dus ook met Armin, is hij mijn favoriete personage.' 

Verwerkingsopdracht 3 - Terug naar de kust

Boek: terug naar de kust

Schrijfster: Saskia Noort

Mening over dit boek: 

Ik heb dit boek vorig jaar gelezen toen ik voor de eerste keer in havo 4 zat. Ik vind het wel een leuk boek. Leuker dan het boek van verwerkingsopdracht 2, echte mannen eten geen kaas. In dat boek zat veel drama waar ik niet bepaald veel van houd. Net zoals het eerste boek is dit een literaire thriller, iets waar ik in de laatste paar jaren meer ben van gaan houden. Het is een spannend en leuk boek waardoor ik het boek snel had uitgelezen. 

Samenvatting:

Als Maria zwanger blijkt te zijn van haar derde kind, besluit ze in haar eentje het te laten weghalen. Ook verbreekt ze de relatie met de vader. Vlak hierna wordt ze bedreigd met de dood vanwege haar gepleegde abortus. Steeds meer aanwijzingen wijzen haar op het kindje en vroeger, waar ze het liefst nooit meer naar om kijkt. Met de dreigbrieven stapt ze naar de politie, maar die kan weinig doen. Alles wijst erop dat Maria's ex de dader is. Ze besluit bij haar zus Ans een tijdje onder te duiken die nog steeds aan de kust woont. De bedreigingen blijven doorzetten en meerdere mensen beginnen aan haar geestelijke gezondheid te twijfelen. Ze denken dat Maria zo wordt als haar moeder vroeger was: gestoord. Zij weet zeker dat dit niet zo is, en probeert dit te bewijzen. 

Ze wordt gebeld door de politie, die vertelt dat haar huis is afgebrand. Ze ontmoet een man waarbij ze haar hart kan luchten. Zijn naam is Harry Meninga. Ze gaan samen op onderzoek uit in het kantoor van Maria’s zwager Martin. Hier worden Harry en Maria beiden neergeslagen.

Als ze wakker wordt, ligt ze vastgebonden aan een bed. Ze ziet haar zus Ans haar pillen en injecties geven. Ans vertelt haar dat ze Martin en Harry heeft vermoord en sleept haar mee naar de kust. Omdat Maria injecties gehad heeft, kan ze weinig tegenstribbelen. Ze beweert Maria te gaan vermoorden en pakt een pistool. Gelukkig is de politie er snel bij en wordt Ans opgepakt. Maria wordt opgehaald met de ambulance.

Als Maria wakker wordt vertelt rechercheur Victor waarom Ans haar wilde vermoorden. Martin en Ans konden geen kinderen krijgen. Ans heeft dit altijd heel erg gevonden. Ze kwam er achter dat Maria een abortus had gepleegd. Ze was kwaad en begon haar zus te bedreigen en uiteindelijk was ze voor plan haar te vermoorden. Ans heeft het Maria nooit vergeven dat ze abortus heeft gepleegd. Aan het einde van het boek zit Ans nog steeds in de gevangenis.

Deze samenvatting komt van: http://www.scholieren.com/boekverslag/69399

Opdracht:

Omdat ik dit boek vorig jaar had gelezen en ik er al een verwerkingsopdracht bij had gemaakt, gebruik ik die verwerkingsopdracht. De verwerkingsopdracht van vorig jaar lijkt veel op die van dit jaar, namelijk: Perspectief

Perspectief: ik-perspectief.

Effect perspectief: alles wordt vanuit de ik-persoon verteld waardoor het verhaal 'eigen' wordt, en je medelijden gaat krijgen met de hoofdpersoon.

Mening perspectief: goed gekozen, zo leef je alleen maar mee met de hoofdpersoon. Als je bijvoorbeeld een alwetend perspectief had gehad, dan wist je alles van de personen en dat maakt het boek minder spannend. Goede keuze van de schrijver dus.

In deze samenvatting heb ik het perspectief geschreven uit Ans. Ans is de zus van Maria. Maria is in het boek de hoofdpersoon.

Zo, de kaart geschreven en verstuurd. Hoe zou Maria dit vinden? Natuurlijk heb ik de kaart anoniem geschreven, ze hoefde namelijk echt niet te weten dat ik, Maria haar zus, de kaart had geschreven. Maria moest maar eens goed weten dat abortus plegen de grootste fout van haar leven was! Dagen erna deed ik hetzelfde, nog een kaart sturen. Foto’s van ongeboren baby’s, perfect. Oh ja, een dode rat kan ook nog wel. Even een angstaanjagende tekst erbij zetten, en klaar.

Ik wilde dat Maria zich nog meer schuldig zou voelen, dus sloop ik midden in de nacht bij haar naar binnen, deed een belletje met haar telefoon, en Maria zou het wel merken de volgende ochtend. Ik had een begrafenisondernemer gebeld, gezegd dat Maria dood was gegaan. Ik had gebeld uit naam van Petra Vos. Maria moest natuurlijk weten dat dit niet klopte, want onze moeder was allang overleden! Maria zal vast naar de politie zijn gegaan, bang, maar ook moedig kind dat ze is (pagina 45). Ze woont in Amsterdam en heeft 2 kinderen. Wolf en Merel. 2 schatten van kinderen, althans, dat denk ik. Ik heb ze al zo lang niet meer gezien. Maar Maria, tja Maria, die kan ik dus echt niet uitstaan.

Abortus laten plegen. Weet zij wel niet hoe moeilijk het soms kan zijn kinderen te krijgen? En Martin, mijn vriend… Wat een klootzak! Volgens mij heeft ie een ander. Alleen maar omdat ik geen kinderen kan krijgen.. Hij moest eens weten! Ik zal vanavond even goed met hem praten. Na zijn verhaaltje te hebben gehoord, pakte ik een kandelaar en sloeg hem. Hij liep gillend en poedelnaakt naar buiten. Ik deed de deuren op slot. Eikel dat het is! Blijf maar lekker buiten, dacht ik.

Hij had dus wel een ander iemand. Volgende ochtend vond ik zijn lichaam. Morsdood. Ach, het went vanzelf, zo’n dood lichaam. Misschien kon ik Maria ook wel vermoorden. Maar dan moest ze eerst maar eens hierheen komen. Ik woonde in het huis van mijn ouders. Het mooie huis in de duinen. En het prachtige uitzicht op de zee. Mijn ouders zijn een aantal jaren terug overleden. Maria had haar huis gekocht in Amsterdam, met de erfenis van onze ouders. Ik praat amper nog met haar. Ze heeft een druk leventje. Ze zit in een band waarmee ze veel optreedt.

Maar ineens; mijn droom was uitgekomen. Ik kon Maria terugpakken. Ze stond voor mijn deur en wilde graag een tijdje komen logeren. Ik zal haar eerst veilig laten voelen. Zodat ik haar vertrouwen kan winnen. Maria was nieuwsgierig (pagina 77), ze vroeg naar mij en Martin. Heb haar maar gezegd dat hij naar een congres is. Ook haar kinderen moesten het hier fijn hebben. Ik heb medelijden laten zien. Ze moest hier blijven. Dus dacht ik, ik steek haar huis in de fik.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb tegen Maria gezegd dat ik een dagje ga werken. Dat deed ik niet, ik ging eerst naar de politie toe. Ze hadden wat vragen voor me, over hoe het nu met Maria ging en zo. Daarna ben ik naar haar huis gereden, en de spotjes in de keuken aangedaan en wat gevaarlijke spullen vlakbij de spotjes neergezet. Die spullen konden dan exploderen. Die spotjes konden heel erg warm worden als ze te lang aan stonden. Zo, alles stond klaar om af te fikken. Ik reed weer rustig richting huis waar ik Maria en de kinderen aantrof.

De ochtend erna kreeg Maria een telefoontje, dat haar huis voor een gedeelte afgebrand was. Kom op, eventjes wat medelijden tonen. Ik heb Victor’s hulp maar ingeschakeld. Ja, ik kan wel eens hulpvaardig zijn (pagina 131). Maria heeft zichzelf namelijk helemaal in elkaar geslagen. Ik maak me maar zogenaamd zorgen om haar. Iedere dag haar medicatie in laten nemen, prima zo.

Maria wordt gebeld door de politie, om samen met haar haar afgebrande huis te bezoeken. Ik stel voor om mee te gaan, ik wil namelijk wel eens zien hoe het er nu uit ziet. Ze zal vast langer hier moeten blijven. Maar helaas, Maria vindt dat ze het alleen aankan en gaat met de auto naar Amsterdam. Als ze ’s avonds nog niet thuis is gekomen, heb ik bedacht met Victor, de psycholoog, dat Maria maar opgenomen moet worden. De politie, Victor, ik, we denken allemaal dat ze dit zelf gedaan heeft. Nou ja, ik weet dat ik iets gedaan heb. Daar weet niemand wat vanaf. Victor is met haar gaan praten en ze wil wel mee naar de kliniek.

Maar wat een kreng, ze vlucht, via het balkon. Ze wil helemaal niet naar de kliniek, wat ik heus wel snap. Ze is zelfstandig (pagina 187), want ze kan dit heus wel alleen aan. Ik vererger de situatie alleen maar, wat ook mijn bedoeling is. Maar, waar is Maria in godsnaam naar toe?

Maria is bij Harry. Als ik wordt gebeld of ik haar op kom halen, vertrouw ik de boel niet. Volgens mij is ze dicht bij ons huis. Ik rijd weg, maar na een paar bochten rijd ik terug. En mijn gedachten klopten: Maria en Harry zijn gewoon hier, bij ons huis. Ik zie Harry naar buiten lopen, en sloeg hem. Heel hard. Zo, die is even weg. Misschien is hij wel dood. Maakt me geen moer uit. Ook Maria geef ik een klap. Na haar een klap te hebben gegeven, neem ik haar mee naar binnen, sluit haar op en bind haar vast. Ik knip haar haar eraf, want ze heeft luizen. Maria blijft maar vragen naar de kinderen, wat ik met hen had gedaan. Ze wilde ze beschermen (pagina 220). Ook het haar van de kinderen heb ik eraf geknipt. Victor komt nog eventjes langs, te vragen hoe het met me gaat. Nu is het genoeg geweest. Ik heb me lang genoeg ingehouden. Ik was best volhoudend, al zeg ik het zelf (pagina 221). Dat kreng. Maria moet dood. Ze neemt haar medicatie ook niet, kwam ik achter. Ik neem haar mee naar de duinen, met een geweer bij me. Ik weet het, ik ben erg agressief en strijdlustig. Maar dat was mijn moeder ook (pagina 225).

Maria weet zich te verdedigen en was vrij rustig (pagina 227). Maria weet het geweer te grijpen. Ik loop met haar mee naar huis, want ze houdt me onder schot. Na nog een gevecht thuis, komt Victor binnen. Alles valt op zijn plek. Ik ben erbij. Het is gebeurd. Maria heeft de strijd gewonnen, en weet dat ik er achter zit. Ook de politie heeft een erge fout gemaakt, en niet te vergeten Victor. Die heeft gefaald. Maar nu weet iedereen, dat ik heb verloren en dat ik de stalker van Maria was. De strijd is voorbij…

Verwerkingsopdracht 2 - Echte mannen eten geen kaas

Boek: Echte mannen eten geen kaas
Schrijfster: Maria Mosterd

Mening over dit boek:

Dit boek vond ik minder leuk dan het eerste boek wat ik gelezen heb, De Reünie. Dat komt omdat in dit boek heel erg veel drama zit. Dat maakt mij depressief. Maar ik wilde wel heel erg graag weten hoe het zou aflopen met Maria. Daarom las ik het boek snel uit. Het boek valt snel te lezen, er zitten geen hoofdstukken in. Het loopt aan 1 stuk door. Ik vind Maria, de hoofdpersoon, best wel een beetje dom. Ze leek in het begin van het boek best slim. Maar als ze dan ineens gaat spijbelen om bij Manou te zijn snap ik niet helemaal. Je gaat toch gewoon naar school? School ziet echt wel dat je er vet vaak niet bent, waarom belt school haar moeder dan niet op? Dat vind ik echt heel erg raar aan dit boek. Ook snap ik niet waarom haar moeder niks heeft gemerkt van het hele loverboy-verhaal. Het ging tenslotte 4 jaar zo door. Gelukkig heeft Maria de goede keuze gemaakt door naar India te vertrekken om Manou te vergeten. Al met al, het was wel een leuk boek om te lezen.

Samenvatting:

Maria, een meisje van 12 jaar woont in de stad Stenenmuur. Ze woont bij haar zusje en moeder. Op haar eerste schooldag fietst ze samen met haar beste vriendin Nikki naar de middelbare school. Daar aangekomen hebben ze de aandacht getrokken van een groep jongens rondom het parkeerterrein. Ze zien er rijk uit en hebben de muziek hard aan staan. Dan roept één van de jongens iets in de richting van Maria. Maar Maria is verlegen en loopt door zonder iets terug te zeggen tegen Manou. School vindt ze saai en thuis verveelt ze zich. Haar moeder werkt en haar zusje zit steeds achter de computer. Ze heeft wel een goede vriendin, maar ze wil meer. Ze fantaseert en vraagt zich af hoe het zou zijn, als een van die jongens haar vriendje zou zijn. De volgende dag komt ze aan op school en die jongen van gisteren zegt weer wat. Maria besloot om iets terug te zeggen. Vanaf die dag veranderde haar leven voor goed. Die jongen nam haar mee naar overal vreemde plekjes, ze gaat spijbelen en gaat steeds vaker met die jongen mee. Ze wilde spanning in haar leven en een vriendje. Wat ze vooraf niet wist, was dat bij de eerste keer toen ze mee ging al gaat leren blowen en seks gaat hebben met vreemde mannen. Ze werd ontmaagd en bedreigd: ze kon en mag niet stoppen. Manou slaat haar en chanteert haar en speelt met zijn mes. Ze was bang en had nooit gedacht dat hij zo zou zijn en dat hetgene wat zij verlangt haar grootste nachtmerrie zou worden. Wat heel onschuldig begon met een praatje en glimlach, breidde zich uit tot het toekijken hoe mensen in elkaar geslagen worden, meisjes ronselen, drugs dealen, reisdocumenten vervalsen, seks hebben met meerdere en verschillende mannen. Uiteindelijk beseft ze dan ook dat ze in de val zat van een loverboy. Maar ze kon niet dingen ongedaan maken of de werkelijkheid terugdraaien. Ze kon ook nergens hulp vragen. Zodra ze dat doet, dan zouden er hele erge dingen gebeuren met haar of haar familie, heeft ze begrepen. En wat zou haar moeder denken, als ze weet dat haar dochter in dit criminele circuit leeft. De gezondheid van Maria gaat achteruit, ze blowt en spijbelt te veel. Ze houdt van Manou, maar aan de andere kant mag zij hem ook niet. Hij doet soms heel aardig, maar het volgende moment dan verandert hij weer. Maria is verward. Ze kon het niet meer aan. Ze wilde niet meer gebruikt worden als neukvoer en wilde niet meer geld maken voor Manou. Ze huilt en rent weg en op school werd ze geroepen door de decaan. Ze vragen wat er met haar aan de hand is. Eerst wilde ze het niet vertellen, omdat, ten eerste, ze zich verlaten voelt door de mensen om haar heen en ten tweede mocht ze niks zeggen van Manou. Maar uiteindelijk wordt alles langzaam gelekt. Ze werd overal heen gestuurd om af te kicken en te revalideren in de samenleving. Maar overal bleek ze niet veilig te zijn. Ze denkt vaak aan Manou, ze voelt zich nog steeds als een slaaf van hem en wil bij hem zijn. Maar ze beseft ook dat ze alleen maar mishandeld wordt bij hem. Uiteindelijk heeft ze gekozen om naar het buitenland gaan, ver bij Manou vandaan.

Deze samenvatting komt van http://www.scholieren.com/boekverslag/67142 . Ik heb de samenvatting een klein beetje aangepast want er stonden een paar fouten in.

Opdracht (brief aan de hoofdpersoon):

Hoi Maria!

Wat een aangrijpend verhaal heb jij geschreven en meegemaakt. Ik heb respect voor je dat je zo lang in een circuit hebt gezeten. Ik zou dat niet kunnen. Maar ik had dat helemaal niet gedaan! Wat ben jij dom zeg. Ik had wel meer verwacht van jou, je leek mij in het begin slimmer. Niet naar school gaan, alleen voor toetsen. Dat slaat nergens op. Als ik jou was geweest had ik echt niet de keuze gemaakt om naar Manou te gaan. Manou is verkeerd bezig, dat kon je zo wel zien. Ik had ook nooit meegegaan met een jongen die ik niet ken. Ik zou hem eerst wel leren kennen, maar niet gelijk bij hem thuis! Omdat jij dus met Manou bent meegegaan, heb je eigenlijk een beetje de rest van je leven verpest. Je had best kunnen aanzien dat hij een loverboy is. Jammer dat je dat niet gezien hebt. Ik vond het wel goed dat je luisterde naar Manou. Anders had je denk ik allang dood geweest. Je had misschien beter direct aan je moeder kunnen vertellen wat je allemaal deed. Dan had zij naar de politie kunnen gaan en was je in bescherming gebracht. Je had Manou ook niet zo erg moeten geloven. Ik snap je wel hoor, je bent mega verliefd op een jongen en hij (misschien) ook op jou, maar dan zou ik wel heel erg aan jezelf blijven denken en niet alleen maar alles wat hij zegt doen. Je schrijft bijvoorbeeld dat je zelfs naar de wc gaat als hij dat zegt. Kom op zeg, dat doe je toch niet denk na! (Tenzij je ook echt naar de wc moet natuurlijk, dan is het logisch). Ik ben wel blij om te lezen dat hoe meer ervaring je krijgt in het loverboy gebeuren, hoe minder je seks moet hebben met jongens. Ik had verwacht toen ik het begin van het boek las, dat je ook echt heel veel en vaak met iemand naar bed moest. Dat was alleen in het begin zo. Ik had ook verwacht dat hoe langer je dat werk deed hoe meer je moest doen. Goed van je dat je luisterde naar Manou. Je laat wel zien dat je een hele goede vriendin bent door al zijn dingen op te lossen als hij in het buitenland zit bijvoorbeeld. Aan het eind van het boek lees ik meerdere keren dat je heel graag terug wilt naar Manou. Maar dan ineens weer niet, dan weer wel. Dat was verwarrend om te lezen. Je wist donders goed dat je niet terug wilde want je was bang voor hem. Dat snapte ik dus niet helemaal. Maar goed, gelukkig ben je wel slim geweest aan het einde van het boek, door te kiezen om naar India te gaan en een nieuw leven tegemoet te komen. Dat zou ik niet doen, ik zou naar de politie gaan en Manou aangeven en dan ergens anders gaan wonen. India zou ik een hele grote stap vinden maar ik vind het knap dat jij die stap aandurfde. Als je de dingen deed van wat ik verteld heb in deze brief, had je sneller van Manou en zijn jongens en natuurlijk de andere werksters af geweest. Oh ja, en de bladzijden na je hele verhaal over het loverboy-circuit hadden er eigenlijk niet in hoeven staan. Dat kwam op mij over dat je echt wilde bewijzen dat dit echt gebeurd was. Je stelde je daar echt aan, dat had je niet hoeven doen want ik geloof het verhaal zo ook wel. Ik vind jou boek een aangrijpend boek om te lezen. Ik zou het mensen niet zo snel aanraden want er zit veel drama in. Het las vlot, een prettig boek om te lezen.

Ik hoop dat je toch nog een fijn leven hebt, ondanks deze gebeurtenis.

Groetjes,

Gerrie van der Bijl

Verwerkingsopdracht 1 - De reünie

Boek: De reünie

Schrijfster: Simone van der Vlugt

Mijn mening over dit boek: 
Dit boek vond ik leuk om te lezen. Het is een literaire thriller en dat vind ik leuk om te lezen. Als je dit boek lees kom je  steeds meer te weten over de verdwijning van de beste vriendin van de hoofdrolspeelster. Dat maakt dit boek spannend. Je weet namelijk niet hoe en waar de beste vriendin is verdwenen. Wat ik minder fijn vond aan het boek is dat de schrijfster je heel vaak herinnert aan het feit dat de hoofdrolspeelster een burn-out heeft gehad en dat ze hele stomme collega's op haar werk heeft. Je leest ook vaak dat ze weer met tegenzin naar haar werk gaat en dat er bijvoorbeeld weer eens op haar werk over haar geroddeld wordt.

Samenvatting:

Sabine Kroese gaat na een flinke burn- out weer naar haar werk. Ze heeft het erg zwaar op haar werk, want de meeste collega’s vinden dat ze zich aanstelt. Jeanine, haar collega en vriendin, heeft in de tijd dat Sabine er niet was ontslag genomen. Als Sabine op een ochtend de krant leest, staat er een advertentie in van haar oude school. Er is een reünie. Sabine heeft het niet altijd even leuk gehad op school. Haar vriendin van de basisschool, Isabel, had haar in de steek gelaten en pestte Sabine. Maar negen jaar geleden was Isabel verdwenen, spoorloos was ze. De politie had alles afgezocht, maar kon haar niet vinden. De laatste tijd krijgt Sabine de hele tijd stukjes terug van het verleden. Ze weet meer dan dat ze denkt over de verdwijning van Isabel. Sabine gaat de laatste tijd uit met een oude vriend van haar broer, Olaf. Olaf is een heel erge leuke jongen maar hoe langer ze hem kent hoe vaker ze met zijn driftbuien te maken krijgt. Als ze op een middag terug gaat naar haar oude dorpje, gaat ze bij haar schoonmoeder langs. Daar hoort ze dat Olaf vroeger helemaal gek was op Isabel voor dat ze verdwenen was. Dit had Olaf nooit verteld aan haar. Op de dag dat Isabel overleed hoorde ze Isabel zeggen dat ze het ging uitmaken. Sabine wist gelijk wie Isabel had vermoord, het was Olaf. Waarschijnlijk kreeg hij een driftbui toen ze het uitmaakte en vermoorde haar. Al snel had Sabine een andere verdachte, meneer Groesbeek. Meneer Groesbeek was de conciërge op haar oude school en had een groen busje. Sabine had hem gezien bij het stoplicht waar Isabel recht door reed en zij linksaf sloeg. Toen ze terug dacht aan de tijd dat ze bij hem op zijn kamertje zat deed hij altijd aardig tegen haar. Sabine ging dus ook bij hem op bezoek, maar hij was dement. Dus kon hij zich heel weinig herinneren en sprak wat onzin uit. Hij had heel veel katten en al die katten hadden een meisjesnaam. Na wat onderzoek bleek dat al die namen, dezelfde namen waren van alle vermiste meisjes in de regio. Helaas waren hier te weinig bewijzen voor. Als Sabine in haar oude dorpje wat rond loopt, komt ze Bart tegen, haar jeugdliefde. Bij de reünie zien ze elkaar weer en Sabine blijft bij hem slapen. Sabine droomt op een avond weer iets over de vermissing. Ze ziet de moordenaar van de andere vermoorde meisjes uit de regio. Hij wurgt Isabel. Dit meldt Sabine aan de politie, maar die moordenaar is al overleden. De zaak wordt gesloten. Een paar dagen later herinnert Sabine zich plotseling dat zij degene was die Isabel heeft vermoord...

Deze samenvatting komt van www.scholieren.com/boekverslag/61284. Ik heb de samenvatting iets aangepast want er stonden rare zinnen in en een paar grammaticale foutjes.

Opdracht:
Maak een mindmap over dit boek.
Ik heb de mindmap op mijn iPad gemaakt en er screenshots van gemaakt.